Οι ομορφιές μου!

Κάντε αυτό το τεστ για να δείτε

τον τύπο της επιδερμίδας σας!

Παρασκευή, 29 Ιουλίου 2016

Θολές στιγμές


Το είχες πει. Το είχες προβλέψει πως θα γίνει. Η λήθη του μυαλού δεν μπορεί να αποφθεχθεί, ειδικά όταν κοιτώ μέσα σε αυτά τα μάτια. Είναι έξυπνα, πονηρά, μα γεμάτα πόνο και καλοσύνη παράλληλα. Τι θανατηφόρος συνδυασμός! Δεν έχω κάτσει ποτέ στη ζωή μου να γράψω για τα μάτια κάποιου. Αυτή η γλυκόπικρη στιγμή λοιπόν είναι κάτι το μοναδικό για μένα. Δεν ξέρω εάν θα διαβάσεις καν το κείμενό μου. Δεν με νοιάζει. Όλα αυτά σου τα έχω ήδη πει με τα δικά μου μάτια, το άγγιγμά μου, το χαμόγελό μου, τα νοήματα πίσω από τις ελάχιστες, μετρημένες λέξεις που επιλέγω να σου πω. Δεν με απασχολεί εάν θα ασχοληθείς ποτέ με την συναισθηματική πλευρά μου. Το μόνο που θέλω είναι απλά, αραιά και που, όποτε έχεις χρόνο για ένα στριφτό τσιγάρο, να βλέπω αυτά τα μάτια.


Θα προχωρήσω παρακάτω, στα χείλη. Μεθοδική όπως πάντα ρε Κωνσταντίνα. Κόφτο πια μπας και χαλαρώσεις ποτέ. Τα χείλη σου δεν έχουν απολύτως τίποτα το ιδιαίτερο. Είναι άσχημα, κακοσχηματισμένα, το πάνω είναι τόσο λεπτό που σχεδόν δεν το παρατηρεί κανείς όταν μιλάς, εξαφανίζεται στη δίνη των φράσεών σου. Ο τρόπος που μιλάς όμως είναι αυτό που τα κάνει τόσο γοητευτικά. Κανένας κοιτάζοντάς σε δεν θα μπορούσε να πιστέψει αυτά που διαβάζει τώρα. Είμαι σίγουρη πως ξέρεις όμως. Πάντα ξέρεις, να με ψυχολογείς, χωρίς να έχεις μάθει ποτέ για τη ζωή μου. Σχεδόν είσαι αδιάφορος, σχεδόν δεν σε ενδιαφέρει. Όταν σου ξαναλέω, πάνω στην αϋπνία μου, όμως για μία παλιά μου στιγμή, τη θυμάσαι με λεπτομέρεια. Άρα, το παίζεις το παιχνίδι καλά. Ξέρω, για να μην πληγωθείς. Πως θα μπορούσα να σε ανταγωνιστώ σε αυτή σου την ικανότητα εξάλλου. Το στόμα σου έχει όλες τις στιγμές κάτι να πει. Ποτέ περιττά λόγια. Έχεις βρει το κόλπο και είσαι αστείος, πεσιμιστής και μυστηριώδης ταυτόχρονα. Πως το κάνεις αυτό, θα μου μάθεις; Ή μήπως έτσι έγινες λόγω κάποιων περιστάσεων, που αρνείσαι να μου πεις; Ποτέ δε μου έχεις πει για τους γονείς σου, το μέρος που μεγάλωσες, ακόμα και αν κάποιος με ρωτήσει τι δουλειά κάνεις μόνο να υποθέσω μπορώ. Τη μοναξιά που καθημερινά επιλέγεις την έχεις ερωτευτεί.


Δεν μπορώ να σου υποσχεθώ ότι θα αντέξω. Είπα πως δεν με απασχολεί, αλλά θα το πάρω πίσω. Εσύ, έχεις πάρει ποτέ κάτι πίσω ή είσαι τόσο περήφανος; Γιατί εγωιστής δεν είσαι. Είμαστε και οι δύο άνθρωποι που θέλουν να ικανοποιούν, όχι να ικανοποιούνται. Δεν θα αντέξω να βρισκόμαστε συνέχεια έτσι, ξαφνικά, μέσα στα σκοτάδια. Λατρεύω και παράλληλα μισώ αυτές τις θολές μας στιγμές. Έχω δει τα μάτια σου μόνο μία φορά στο φως της ημέρας. Την πρώτη φορά που σε γνώρισα, ω ναι! Θέλω να βλέπω καθημερινά αυτό το φως στα μάτια σου. Εντάξει, μην φωνάζεις, είσαι τύπος της νύχτας, κοιμάσαι με την ανατολή. Αλλά έλα τώρα! Όταν είναι για τη δουλειά σου θα θυσιάσεις όλες τις ώρες ύπνου του κόσμου. Θα παραβλέψεις τα όρια της αντοχής σου. Απλά δώσε μου την ευκαιρία να ξαναδώ τον ήλιο μέσα από το χρώμα των οφθαλμών σου. Και τότε είναι που θα εθιστώ, σαν να με έχεις λούσει με όλες τις αέριες ναρκωτικές ουσίες.


Ήδη έχω θέμα. Σε φαντάζομαι να μου μιλάς, να γελάς, να πίνουμε καφέ. Είσαι στο χώρο. Γυρνώ πλευρό και σε βλέπω πλάι μου να κοιμάσαι. Το μυαλό μου μπορεί να ταξιδέψει στο κορμί σου ανά πάσα στιγμή. Μπορώ όμως να το αγγίξω μόνο όταν μου επιτρέψεις. Δεν πειράζει, έχω τη σκέψη μου, όσο παραμένει το κεφάλι μου στη θέση του και δεν πλανάται σε κόσμους ανύπαρκτους όταν είσαι στο δωμάτιο. Ποτέ μου δε σε έχω αγκαλιάσει πρώτη. Σε σέβομαι όσο δε φαντάζεσαι. Πρώτος πάντα με αγκαλιάζεις εσύ και απορείς με την έκπληξη στα μάτια μου. Έχεις πει πως δεν θες δεσμεύσεις, μου έχεις τονίσει πως δεν είμαι κάποια που θα προτιμούσες. Συγκεκριμένα, θεωρείς τον εαυτό σου ακατάλληλο για ανθρώπινη επαφή, όχι ερωτική, αλλά συναισθηματική. Πιστεύεις ότι όλο σφάλματα κάνεις, αλλά δεν θες να τα διορθώσεις. Δεν είναι βασανιστικό να είμαστε πεσιμιστές μωρό μου; Σε καταλαβαίνω, έτσι είναι και η δική μου φύση. Δεν μπορώ να αλλάξω, έστω ελαφρώς, τα λάθη μου. Δεν μπορώ να σταματήσω τον εαυτό μου από το να πληγώνει συνεχώς την Κωνσταντίνα, από το να μην επιλέγει ανθρώπους με μικροσκοπικά χείλη σαν εσένα.





Μπορεί κάποια στιγμή να μου περάσει. Πάνε μήνες από τότε που μου μίλησες για πρώτη φορά, γεμίζοντας τη συζήτησή μας με πληροφορίες. Πόσο λατρεύω τη γνώση! Αυτό εκεί, ήταν που έκανε τη ζημιά. Δεν είχα και ποτέ ένα πατέρα να με μάθει πράγματα και είναι ένα ευαίσθητο σημείο αυτό, που άθελά σου το χτύπησες με τόση στρατηγική. Δεν ταιριάζουμε. Είμαι αρκετά εξωστρεφής και είσαι αρκετά εσωστρεφής. Λατρεύω τη θάλασσα και εσύ τη μισείς. Αν είναι δυνατόν, σου αρέσει το παγωτό καφέ! Σε ποιον αρέσει αυτή η γεύση;! Όλα είναι εναντίον μας λοιπόν. Ίσως να ‘ναι αυτό που την κάνει τόσο ποθητή την κατάσταση. Ίσως να ταιριάζουμε σαν δύο κομμάτια παζλ, που όταν ενώνονται συμπληρώνεται η όμορφη εικόνα. Ποιος ξέρει.


Οι συζητήσεις μας είναι πολύωρες, η επαφή μας στην αρχή τόσο αμήχανη, αλλά μετά κορυφαία. Κάθε φορά που φεύγεις, ορκίζομαι πως έχεις πάρει ένα κομμάτι μου. Έχεις πολλά κομμάτια ξεχασμένα στις τσέπες σου; Γιατί να πονάω όταν φεύγεις; Γιατί να μην φεύγει αυτός ο πόνος την επόμενη μέρα, έστω την επόμενη εβδομάδα; Μην φοβάσαι, δεν πρόκειται ποτέ να σε κατηγορήσω, όλα αυτά εγώ τα έχω προκαλέσει στον εαυτό μου, με την πλήρη θέλησή μου. Δεν με παρακινείς εσύ στα επικίνδυνα ηλεκτρικά ρεύματα που βγάζουν τα μάτια σου. Είμαι μεγάλο κορίτσι και το επέλεξα από μόνη μου. Μπορεί για μια ζωή έτσι να είμαστε, πότε να βρισκόμαστε συχνά και πότε μετά από μήνες. Θα μου πεις, γιατί να το κάνω αφού με στεναχωρεί εν τέλει η όλη φάση, αφού δεν θα καταλήξει πουθενά; Γιατί όταν γράφεις από τα 12 σου και το έχεις σταματήσει εδώ και χρόνια και ξαφνικά βρίσκεται κάποιος που σε έχει εμπνεύσει να ξαναγράψεις με τόσο πάθος, τότε αυτός είναι κάποιος που δεν θες να τον αφήσεις να φύγει. Του δίνεις το χώρο του, το χρόνο του και απλά περιμένεις να γευτεί την μπύρα στα χείλη σου την επόμενη φορά…


Κωνσταντίνα


  F A C E B O O K             Y O U T U B E
          V L O G S                  G O O G L E +
     I N S T A G R A M         S N A P C H A T