Οι ομορφιές μου!

Πέμπτη, 27 Αυγούστου 2015

Α, ρε γιαγιά…

Η ανατολή του ήλιου σε ένα χωριό στα Χανιά



Τι να σου πρωτοπώ που δεν πρόλαβα, γιαγιά; Τι να ξεστομίσω, που πρέπει να τα βγάλω πρώτα από τον πυρήνα του πόνου, που είναι βαθύτερος από εκείνον της Γης. Τόσο με πονά που έφυγες, πριν προλάβω να έρθω να σε δω, έστω για μια τελευταία φορά. Α, ρε γιαγιά.

Τόσα πράγματα της νιότης θα σου πω, ξέρω ότι σου αρέσουν, λαμπυρίζανε τα μαύρα μάτια σου κάθε φορά που σου έλεγα για τις περιπέτειές μου. Να σου πω για τον γκόμενο που με βασάνισε και τον βασάνισα, αλλά έμαθα να ξεπερνώ τις δυσκολίες με την αγάπη που έχω μέσα μου. Να σου πω για την φίλη που της έδωσα τόσα μικρά κομμάτια της ψυχής μου και εκείνη τα έκανε τσιμπιδάκια για τα μαλλιά της. Μα φοριούνται οι ψυχές; Να σου πω και για το σκύλο μου, που τόσο αγαπούσες και πάντα με ρώταγες πως είναι. Φιλόζωη μέχρι το κόκαλο ήσουν και μου την έδωσες απλόχερα την αρετή αυτή. Α, ρε γιαγιά.

Νύχτες ατέλειωτες πίνω και βλέπω τη μορφή σου γιαγιά. Όπως κάνουν κάποιοι χωρισμένοι, για το παλιό τους ταίρι. Και έχω το ίδιο συναίσθημα κάθε φορά: του πόνου, που στάλα-στάλα θολώνει με το φθηνό κρασί. Μα ποτέ δεν φεύγει, έρχεται πάντα δυνατότερος και παλεύω να τον νικήσω κάθε βράδυ. Γιατί τα βράδια σταματά η ρουτίνα μου και έρχονται οι ριμάδες οι σκέψεις, μαύρες, σαν τους κύκλους κάτω από τα μάτια μου. Α, ρε γιαγιά.

Πως είναι εκεί πάνω, κάνει κρύο άραγε; Μα τι σε ρωτάω. Με πείραξε το κρασί μάλλον. Θέλω να σε ακούσω. Να μου πεις τις ιστορίες σου από τα παλιά, που τις έχω τόσο καλά φυλαγμένες στην καρδιά μου. Με την ξαδέρφη πολλές φορές τις λέμε ξανά και ξανά, μα όχι σαν και εσένα. Δεν είναι τα χείλη σου, δεν είναι οι κινήσεις των χεριών σου, η αρχοντική σου η στάση, η φλόγα στα μάτια σου, που σε έκανε να δείχνεις κοριτσάκι πάλι. Δεν είναι η φωνή σου. Α, ρε γιαγιά.

Με πόνεσες, να ξέρεις. Με πονάει που δεν θα ξαναφάω χόρτα από τα δικά σου χέρια. Τι γέλιο που ρίχναμε, γιατί ήταν το μόνο πράγμα που ήξερες να φτιάχνεις και όποτε ερχόσουν σπίτι μας η μάνα σου μαγείρευε τα καλύτερα φαγητά. Έτρωγες μέχρι να σκάσεις, θυμάσαι;! Και έπινες και το κρασάκι το ιερό, που από εσένα μάλλον έχω πάρει τις ελαφριές τάσεις αλκοολισμού μου. Πώς να εξηγήσω στον κόσμο γιατί δακρύζω κάθε φορά που τρώω χόρτα, γιαγιά; Ποιος να καταλάβει ότι μια πρασινάδα, λίγο λάδι και λεμόνι φέρνει πίσω τόσες στιγμές στο κουρασμένο μυαλό μου; Α, ρε γιαγιά.

Συνεχίζω τη ζωή μου χωρίς εσένα. Δεν είναι ότι δεν μπορώ, αλλά δεν θέλω. Σε θέλω στη ζωή μου, θέλω και άλλες ιστορίες ρε γαμώτο, γιαγιά! Θέλω να μου διαλέγεις εσύ τα καλύτερα ξινόμηλα, μόνο εσύ ξέρεις ποια αξίζουν. Θέλω να πίνουμε καφέ και μαζί με το τσιγάρο να ρουφάω και τις γνώσεις σου, τις πληροφορίες από άλλες εποχές. Ξέρεις πόσο μετανιώνω που ποτέ δεν ηχογράφησα τη φωνή σου; Που δεν έβγαλα το κινητό να σε βιντεοσκοπήσω, να έχω να δείχνω σε όλους τι γιαγιά έχω; Είχα. Θέλω να σε βλέπω να περπατάς και να αλλάζεις τα μανταλάκια, που τα είχες όλα με φορά προς τα κάτω στη σειρά, και κάθε τι που περνούσες άλλαζες τη φορά και από κάποιο, για να μετράς την απόσταση που κάνεις. Α, ρε γιαγιά.

Σαν σήμερα πάνε 9 μήνες που έφυγες. Μία τραγική Πέμπτη. Κλάμα στο καράβι από Χανιά, βρίστηκα με όλους από τα νεύρα μου. Έκανα βόλτες πέρα δώθε, ζητώντας μήπως κάποιος έχει μανταλάκια, σαν την τρελή. Που να ήξεραν; Θα ξεχάσω τα καλοκαίρια στον Πύργο; Που μια φορά κατά λάθος σε κλείδωσα μέσα και αντί να μου θυμώσεις το λέγαμε πόσα χρόνια και γελούσαμε! Ακόμα θυμάμαι το γέλιο σου. Το φέρνω στο μυαλό μου να μην το ξεχάσω, σαν να παίζω ταινία με την κάμερα της νοσταλγίας. Χωρίς φίλτρα, χωρίς φώτα. Έτσι αληθινή θέλω να σε θυμάμαι, με τα καλά και τα κακά σου. Μου λείπεις ρε γιαγιά. Θα τα πούμε ξανά σε κάποιο όνειρό μου.
  
Η εγγονή σου,
Κωνσταντίνα


Το κείμενο αυτό γράφτηκε για την γιαγιά Γιώτα, που δεν γιορτάσαμε το όνομά της αυτό τον δεκαπενταύγουστο για πρώτη φορά. Μία γυναίκα που είχε δύσκολο χαρακτήρα, αλλά μας έμαθε πολλά. Σε αγαπάω γιαγιά και ελπίζω μια μέρα να καταφέρω να αποκτήσω λίγη από τη μαγεία σου, όταν θα έχω και εγώ λευκά μαλλιά.


✰ Facebook          ✰ YouTube
✰ Vlog κανάλι      ✰ Google+
✰ Bloglovin'         ✰ Twitter