Οι ομορφιές μου!

Σάββατο, 20 Απριλίου 2013

Ψάχνοντας το πάθος...

Μου αρέσει να γράφω. Για αυτό άλλωστε και ξεκίνησα το μπλογκ μου, για το οποίο είμαι περήφανη και ευγνώμον σε όσους το διαβάζουν. Δεν είναι εύκολο να καταλάβετε τι σημαίνει για μένα αυτό. Σε όλη μου τη ζωή είχα συνεχώς ανθρώπους που ήθελαν (και ακόμα θέλουν) να με δουν να αποτύχω. Τους συναντώ παντού, ακόμα και μέσα στην οικογένειά μου. Κάθε μέρα φοβόμουν ότι θα έκανα κάτι που θα τους έκανε χαρούμενους, ότι θα τους έκανα τη χάρη. Και έτσι λοιπόν, έζησα μεγάλο μέρος της ζωής μου, φοβισμένη και κάνοντας ‘αυτά που πρέπει’, για να μην έχουν κάτι να πουν οι άλλοι. Ίσως και να ήταν ένα από τα μεγαλύτερά μου λάθη αυτό…

Έτσι, η μικρή Κωνσταντίνα κατέληξε στο Πολυτεχνείο, να γίνει μηχανικός. Είναι αρκετά συναρπαστικό, δε λέω, αλλά όταν έκανα ένα τεστ επαγγελματικού προσανατολισμού, αποδείχθηκε ότι είμαι 100% καλλιτεχνικός τύπος. Ούτε καν 99%! Με αποτέλεσμα, να μην μου αρέσει η σχολή μου. Ο λόγος που θέλω να την τελειώσω όμως είναι η πιθανότητα επαγγελματικής αποκατάστασης (σαφώς) και η μάνα μου. Ναι, θα πεθάνει από τη στεναχώρια της άμα παρατήσω τη σχολή μου, είμαι ο σταθερός χαρακτήρας της οικογένειας, πάντα ανησυχώ για τα λεφτά και όλοι βασίζονται σε μένα να προοδεύσω και να πετύχω σπουδαία πράγματα στη ζωή μου. Από μικρή, έχοντας έφεση στα μαθηματικά, η μάνα μου όλο μου έλεγε πόσο πετυχημένη θα γίνω όταν μεγαλώσω. Όπως καταλαβαίνετε, αυτό είναι κάτι το οποίο δεν μπορείς με τίποτα να ξεχάσεις, ακόμα και όταν παίρνεις αποφάσεις για τον εαυτό σου και μόνο.

Προσπαθώ (όχι αρκετά) να ολοκληρώσω τις σπουδές μου. Με φοβίζει το τι θα γίνει μετά όμως. Τι μεταπτυχιακό θα κάνω; Που θα δουλέψω; Και το κυριότερο: θα είμαι ευτυχισμένη; Θα ξυπνάω κάθε πρωί και θα τραγουδάω από χαρά που θα πάω στη δουλειά μου; Ή θα έχω μία απλή δουλειά γραφείου, έναν σύζυγο αδιάφορο και καναδυό παιδιά που με το παραμικρό θα μου αντιμιλούν; Θέλω να αφήσω κάτι στον κόσμο, όταν θα έχω φύγει, όχι απλά να έχω υπάρξει. Το ξέρω ότι αναφέρω ένα πολύ βαρύ θέμα τώρα, αλλά αλήθεια, εσείς ποτέ δεν το σκέφτεστε; Όταν έχετε χρόνο, δεν σταματούν οι σκέψεις σας σε αυτά τα κλασικά ερωτήματα, του στυλ «Ποιος είμαι;», «Που βαδίζω στη ζωή μου;», «Τι θέλω να έχω καταφέρει μέχρι να πεθάνω;». Εμένα με βασανίζουν πιο συχνά από το κανονικό θα έλεγα.

Δυστυχώς, είμαι ένας αρκετά συναισθηματικός άνθρωπος. Δεν το δείχνω, αλλά όσοι με ξέρουν καλά (πολύ καλά) μπορούν να το πουν με σιγουριά. Στην αρχή και στην πορεία μου με όλους τους ανθρώπους είμαι αρκετά «σκληρή» και δυναμική. Η αλήθεια όμως είναι ότι είμαι λίγο χαμένη. Χαμένη μέσα στα βιβλία της σχολής μου και τις σκέψεις μου. Το πάθος μου είναι σίγουρα κάτι που ακόμα το ψάχνω, αλλά πιστεύω πως αφορά το γράψιμο και ίσως τη μουσική. Εξάλλου, είναι απίστευτο πως οι τέχνες μπορούν τόσο άνετα να συνδέονται μεταξύ τους, δημιουργώντας απίστευτα αποτελέσματα! Δεν έχουν και πολύ διαφορά από τις επιστήμες τελικά.

Σίγουρα δεν θα ασχοληθώ κατευθείαν με κάτι που μου αρέσει και λατρεύω. Έχω δουλέψει πολλές φορές εξάλλου ως σερβιτόρα, για το χαρτζιλίκι. Αλλά με αυτή την έλλειψη της αυτοπεποίθησης που έχω, πολλές φορές σκέφτομαι ότι μπορεί και να μην ασχοληθώ ποτέ με κάτι που μου αρέσει! Δεν ξέρω, ίσως έχω τις μαύρες μου τώρα τελευταία, αλλά πραγματικά με προβληματίζει. Γιατί θέλω να ζήσω μία όμορφη ζωή, χωρίς να αναρωτιέμαι «Τι θα γινόταν εάν…;». Υποθέτω όμως πως μόνο ο χρόνος θα δείξει. Συγνώμη για αυτό το άσχετο με την ομορφιά ποστ. Πιστεύω όμως ότι καλό είναι και να κοιτάμε την εσωτερική μας ομορφιά, γιατί αυτή είναι και η πιο αληθινή. 

Κωνσταντίνα